\u015eakirbaki \u00dcn<\/p>\n\n\n\n
\u00c7ocuktum, ad\u0131m \u015eakirbaki, benim i\u00e7in bir hayli uzun ve zor bir ad. Olsun, b\u00fcy\u00fcy\u00fcnce nas\u0131l olsa al\u0131\u015f\u0131rd\u0131m. G\u00f6remedi\u011fim, ben do\u011fmadan \u00f6nce \u00f6lm\u00fc\u015f dedemin ad\u0131. Rahmetli dedem cereci, hem de cerecilerin piri. Dedemin \u00e7al\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131 at\u00f6lyesinde babam ve amcam da yola devam ediyorlar. Dedemden kalan bo\u015f arsaya da ev yapt\u0131r\u0131yorlar. Yeni evimize ta\u015f\u0131nd\u0131\u011f\u0131m\u0131z o g\u00fcn annem hayal k\u0131r\u0131kl\u0131\u011f\u0131na u\u011fram\u0131\u015ft\u0131. Eski mahallemizi hep \u00f6zlemle anmaktan hi\u00e7 vazge\u00e7memi\u015fti. Hatay Mahallesi, T\u00fcrk\u00e7enin giremedi\u011fi ikinci mahalledir Tarsus\u2019ta. Birincisi, Musalla mahallesidir. Koyu adetleri vard\u0131r. D\u0131\u015far\u0131dan ne k\u0131z al\u0131rlar, ne de d\u0131\u015far\u0131ya k\u0131z verirler. Destursuz bu iki mahalleye girmek \u00f6yle her babayi\u011fidin harc\u0131 de\u011fildi. Lakin, \u015fehirde, \u00e7ar\u015f\u0131da, pazarda, yolda, sokakta, okulda hatta mahallemizde bile Arapu\u015fa\u011f\u0131, fellaht\u0131k. Birg\u00fcn s\u0131r\u0131tarak bana \u201cfellah\u201d deyip alayl\u0131 konu\u015fan \u00e7ocu\u011fu alt\u0131ma alm\u0131\u015f, bir g\u00fczel benzetmi\u015ftim. \u00d6\u011fretmenimiz de beni… H\u0131z\u0131n\u0131 alamam\u0131\u015f, bir de ders boyu kara tahtan\u0131n \u00f6n\u00fcnde tek ayak \u00fczerinde durdurmu\u015ftu. “\u00d6\u011fretmenim o bana fellah dedi, ama…” “De\u011fil misiniz?” De\u011filiz. Sak\u0131z a\u011fac\u0131na da tapm\u0131yoruz. Fitne-fesat, nefret s\u00f6ylemleri, ayr\u0131mc\u0131l\u0131k aras\u0131nda ge\u00e7en bir \u00e7ocukluk…<\/p>\n\n\n\n
Abdullah\u2019\u0131, M\u00fczeyyen\u2019i, Hatice\u2019si, \u0130brahim\u2019i\u2026 o g\u00fczel g\u00f6zl\u00fc \u00e7ocukluk arkada\u015flar\u0131m burnumda t\u00fct\u00fcyorlar. Anne! Efendim! Halamlara gidelim. Gidelim O\u011flum. Annem, \u00f6zl\u00fcyor, ben \u00f6zl\u00fcyorum. Arap\u00e7a yap\u0131lan sohbetler, i\u00e7ilen \u00e7aylar, yard\u0131mla\u015fmalar vs. Art\u0131k o g\u00fczel unutulmaz hat\u0131ralar belleklerimizde ya\u015fayacaklar.<\/p>\n\n\n\n
Bir ak\u015fam babam eve kuca\u011f\u0131nda bir ko\u00e7la geldi. Tam bir hafta bak\u0131m\u0131n\u0131 ben \u00fcstlendim. Ak\u015famlar\u0131 da babam. Ko\u00e7umun son g\u00fcn\u00fc oldu\u011funu kesilince anlad\u0131m. Babam hayvan\u0131 sevmi\u015f, ok\u015fam\u0131\u015f, kula\u011f\u0131na da bir \u015feyler m\u0131r\u0131ldanm\u0131\u015ft\u0131. Kulak kesildim, ama Arap\u00e7a oldu\u011fu i\u00e7in de hi\u00e7 bir \u015fey anlamam\u0131\u015ft\u0131m. Ne yaman \u00e7eli\u015fki Tanr\u0131m.<\/p>\n\n\n\n
Hayli eski, g\u00fcnlerden bir g\u00fcn, Gadir Humm, Peygamber Efendimiz, veda konu\u015fmas\u0131 yap\u0131yor, sonra Ali’yi yan\u0131na \u00e7a\u011f\u0131r\u0131yor, “Ben kimin Mevlas\u0131 isem, Ali’de onun Mevlas\u0131d\u0131r…” diyor. Ac\u0131lar ba\u015fl\u0131yor. Oluk gibi kan ak\u0131yor, hainlik, kalle\u015flik, iki y\u00fczl\u00fcl\u00fck ve Kerbel\u00e2… Ac\u0131lar\u0131n en b\u00fcy\u00fc\u011f\u00fc, bir \u00e7\u00f6le yak\u0131n, bir uzak. Bir su’ya yak\u0131n bir uzak… Denizler kopup geliyor, ama nafile… Ge\u00e7it bulam\u0131yorlar.<\/p>\n\n\n\n
1965-66, hayli yak\u0131n. G\u00fcnlerden bir g\u00fcn, bizim evde Gadir Humm kutlamalar\u0131n\u0131n haz\u0131rl\u0131klar\u0131 ba\u015fl\u0131yor. Babam annem babaannem amcam nas\u0131l dikkatliler, titizler ve \u00f6zenliler. Sonra anl\u0131yoruz sebebini. Evimiz bayram yeri gibi. Tertemiz k\u0131yafetli amcalar\u0131m\u0131z, eni\u015ftelerimiz teyzelerimiz, halalar\u0131m\u0131z… B\u00fcy\u00fcklerimiz kadar ben de \u00e7ok heyecanl\u0131y\u0131m. O da ne! bana ‘fell\u00e2h’ diyen \u00e7ocuk da avluda. Hemen kovuyorum. “\u00c7abuk git burdan!” Daha zaferimin tad\u0131n\u0131 \u00e7\u0131karamadan bir polis jipi kap\u0131m\u0131z\u0131n \u00f6n\u00fcnde duruyor. Polisler elleri bellerinde kalabal\u0131\u011f\u0131n aras\u0131na dal\u0131yor… “Kim bu evin sahibi, evin sahibi…\u201d Babam, “benim” diyor. Komisermi\u015f, “Bu toplant\u0131, neyin nesi? \u0130zin ald\u0131n\u0131z m\u0131?\u201d Babam gayet sakin, ama Gadir Humm kutlamas\u0131 yap\u0131yoruz, diyemiyor. \u201cKomiserim, ge\u00e7enlerde \u00e7ocuklar\u0131 s\u00fcnnet ettirmi\u015ftik, fakat yemek ziyafeti verememi\u015ftik, onun toplant\u0131s\u0131,” diyor. Komiser bast\u0131r\u0131yor, \u201cama biz ihbar ald\u0131k ki, sizler burada Ali’ye tapmak i\u00e7in…\u201d \u201cHa\u015fa, ne demek, Komiserim, ak\u0131l var, nizam var… Sak\u0131z a\u011fac\u0131na da tap\u0131yormu\u015fuz… Olacak \u015fey mi \u015fimdi bu! Komiser ikna olmu\u015f gibi… “Tamam” diyor, “yaln\u0131z yemekten sonra hemen da\u011f\u0131l\u0131n” diye de ekliyor. Sonra b\u00fcy\u00fcklerimiz yukar\u0131 odada halka olup dualar ediyorlar. Hal-hat\u0131rlar soruluyor, hastalar, d\u00fc\u015fk\u00fcnler, ihtiya\u00e7 sahipleri tespit ediliyor.<\/p>\n\n\n\n
\u015eimdi asi bir nehir ay \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131nda parl\u0131yor. Karde\u015fler, karde\u015fler; Dursun Ali, S\u00fcleyman, Muzaffer, Seyfettin, Salih, Ha\u015fim belleklerimizde ne kadar gizemli kalm\u0131\u015f karanl\u0131k varsa ayd\u0131nl\u0131\u011fa \u00e7\u0131k\u0131yor. Ya\u011fmur gibi bereket olup, \u00fczerimize hay\u0131r, g\u00fczellik ve huzur ya\u011f\u0131yor. Susuzluk, a\u00e7l\u0131k, kan, revan hayk\u0131r\u0131\u015flar karanfile d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcyor. G\u00fcvercin oluyor, kanatlan\u0131yor. Sel\u00e2mlar g\u00f6nderiliyor o en g\u00fczel hasreti \u00e7ekilenlere… Ay ve g\u00fcne\u015f do\u011fuyor mutlu, musmutlu g\u00fcnlerimize\u2026 Babam\u0131n Salih Amcas\u0131, “Seneye Gadir Humm Adana’da bizim evde yap\u0131lacak” diyor ve y\u00fcr\u00fcyor. \u00d6l\u00fcms\u00fcz gizemli bir alemden Tarsus’un \u00fczerine selam, selam manevi ya\u011fmur ya\u015f\u0131yor… Bereketli olmas\u0131 dileklerimle\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u015eakirbaki \u00dcn \u00c7ocuktum, ad\u0131m \u015eakirbaki, benim i\u00e7in bir hayli uzun ve zor bir ad. Olsun, b\u00fcy\u00fcy\u00fcnce nas\u0131l olsa al\u0131\u015f\u0131rd\u0131m. G\u00f6remedi\u011fim, ben do\u011fmadan \u00f6nce \u00f6lm\u00fc\u015f dedemin ad\u0131. Rahmetli dedem cereci, hem de cerecilerin piri. Dedemin \u00e7al\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131 at\u00f6lyesinde babam ve amcam da yola devam ediyorlar. Dedemden kalan bo\u015f arsaya da ev yapt\u0131r\u0131yorlar. Yeni evimize ta\u015f\u0131nd\u0131\u011f\u0131m\u0131z o g\u00fcn […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":396,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"tdm_status":"","tdm_grid_status":"","footnotes":""},"categories":[6],"tags":[],"class_list":{"0":"post-611","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-kultur"},"yoast_head":"\n